Jef Van Campen


Aan de kade
Anna Maersk olie op doek
Bruynisse olie op doek 120 x 100 cm

Jef Van Campen (°1934), geboren en getogen Antwerpenaar, kreeg het artistieke gen al van jongsaf mee via zijn vader en grootvader, die de Koninklijke Poppenschouwburg Van Campen uitbaatten. In het Atelier keek Van Campen als kind zijn ogen uit en bewonderde zijn grootvader en vader die oud, fijn porselein en grauw uitgeslagen schilderijen restaureerden, poppen sneden en beschilderde, muziek maakten en grote doeken schilderden. “Ik bofkont, leefde in een wereld waarin alles – verf, muzieknoten, scherven aardewerk, hout en stof- op een bepaald moment begon te leven”.

Op school schitterde hij in tekenen, schoonschrijven, opstellen en voordragen. Na zijn schooltijd volgde hij een opleiding om het juweliersvak aan te leren en ging aan de slag bij een hooggewaardeerd juweliersatelier. Het schilderwerk combineerde hij al van vroeg steeds met zijn andere activiteiten, hij volgde een kunstopleiding in avondschool en herleerde zo het abc van het tekenen met hulp van zijn perfectionistische leraar, de beroemde tekenaar en etser Jaques Gorus.

Toen hij zijn vrouw leerde kennen en een gezin startte moest er brood op de plank komen. Hij begon te werken bij een elektro- en mechanicabedrijf voor scheepsreparatie, hier ligt waarschijnlijk de oorsprong voor zijn fascinatie voor schepen en de haven. Later starte hij zelf enkele ondernemingen op, maar ondanks de drukte bleef Van Campen ook in deze tijd intens schilderen.

Wanneer het gezin verhuisde kreeg hij ruimte voor een eigen atelier en zette hij zijn opleiding verder aan de Antwerpse Kunstacademie. Rond zijn 45ste gaat Van Campen uitsluitend nog als artiste-peintre werken. Zijn grandioze beheersing van de techniek die hij heeft opgebouwd gaven hem reeds de kans talrijke exposities te geven in binnen- en buitenland. Met licht, kleur, ruimte, structuur en inhoud tovert hij de visuele weergave in al zijn dimensies tevoorschijn, waarbij het gaat om de vreugdebeleving van het ‘zien’.

Hij legt geen accent op toeristische snufjes, pleegt geen historische provocaties, schildert zonder venijnige oprispingen, zonder anekdotiek of dweperij. Wat hij wel doet is kijken en observeren met een ontvankelijk oog en open hart. De eenzame sfeer, de romantische nostalgie verbergt geen protesterend engagement. Men laat zich meeslepen door de diepe poëzie die uit elk werk straalt. Geen bewuste keuze, geen specifiek artistiek concept, geen overheersende thema’s. Alleen het genot van de schoonheid, waar duurzame, bijna tijdloze emoties deel van uitmaken. We zijn hier ver van het naschilderen van pittoreske hoekjes of onpersoonlijke illustraties, zijn doordringende werken geven blijk van een dichterlijke diepgang.

Van Campen schildert in olieverf, waarbij hij steeds op een sobere manier te werk gaat. Summier en dun in de verf gehouden en met een nauwelijks geaccentueerd perspectief worden tijd en rust met veel gevoel vastgelegd, op een steeds hartverwarmende manier.