Natasja Bennink


Natasja Bennink (°1974) uit Groningen (NL) maakt monumentale beelden uit brons. Ze studeerde af in 1999 aan de Academie Minerva in Groningen met op haar eindtentoontselling een indrukwekkend sculptuur van een vrouwenfiguur uit beton, dat net zoals haar latere werk robuust en krachtig van vorm is.
Momenteel is Bennink ook werkzaam als docente aan de beeldhouwafdeling van de Klassieke Academie in Groningen.

Haar eigen doelstelling is beelden maken met een maatschappelijk geëngageerde inhoud. Zelf zegt ze hierover: “Mijn werk bestaat voornamelijk uit levensgrote bronzen sculpturen, waarbij het menselijk lichaam gebruikt wordt als drager van betekenis: de mens als allegorie”.

Ondanks dat Bennink figuratief te werk gaat, door de directe aanwezigheid van het model, maakt de fenomenale behandeling van de klei dat haar sculptuur uit grote abstracte partijen bestaat. Door te reduceren en weg te laten waar anderen juist gedetailleerd zouden werken, kan je als beschouwer zelf nog invullen en je verbeelding inzetten.

Vertrekkend vanuit een geraamte opgebouwd uit ijzer en kleine houtjes boetseert ze de klei vast en tot vorm. Het weglaten van klei zorgt bij het gieten voor diepe groeven, wat haar handelsmerk is. Hierdoor krijgt het oppervlak een ruw uiterlijk, alsof het nog uit de oorspronkelijke klei is opgebouwd. In een laatste fase wordt het beeld zwart gepatineerd en opgeschuurd om er meer expressie in te krijgen.

Bennink maakte tal van portretten, onder andere van bekenende Nederlanders waaruit vooral hun karakter naar boven komt. Ook het beeld ‘Onze Konining’ is een bronzen portret van Koning Willem Alexander en een typisch Bennink-beeld: een krachtig uitgewerkt hoofd, dat authoriteit en rust uitstraalt met een mooie geabstraheerde borstpartij. De serie Venussen is een ode aan de vrouw en vormt een rode draad in het oeuvre van Bennink. Onder andere de Venus van Kloosterveen (2007), de Venus van Drenthe (2010), de Venus van Ljouwert (2014), hebben bijgedragen aan haar bekendheid, haar eindexamenwerk kan feitelijk ook een Venus variant genoemd worden.

In sommige van haar projecten staan erotiek centraal. Daarin vormen sensualiteit, liefde en lichamelijkheid vanuit het vrouwelijk perspectief het uitgangspunt. In het centrum van Appingedam (NL) staat de beeldengroep ‘De vijf kussen van Appingedam’. Vijf beelden van kussende Appingedammers uit alle leeftijdsgroepen leggen een verbinding tussen het oude stadscentrum en een nieuwere, daarnaast gelegen wijk, net zoals de kus een fysieke verbinding tussen mensen is.

Bennink woont en werkt in het voormalig gemeentehuis van Ezinge. Haar werk is opgenomen in diverse museale collecties in Nederland, zoals die van het Drents museum, Beeldengalerij Het Depot, Nationaal beeldenpark Havixhorst en Museum de Buitenplaats.