Willy Verginer


Fancy dress afther industry,2017, diversi materiali, colore acrilico, 41x41x20cm cm (5)

Willy Verginer (°1957) groeide op in het Noord-Italiaanse Val Gardena, in het bergachtig landschap van de Dolomieten.
Daar volgde hij van jongs af aan kunstonderwijs in het kleine stadje Ortisei. Op zijn zeventiende besloot hij zich volledig toe te leggen op beeldhouwen, waarna hij zich met de hulp van lokale kunstenaars inwerkte in het houtsnijden, een traditie die al vanaf de achttiende eeuw bestaat in de vallei van Gardena.

Gedurende vierhonderd jaar gold de vallei als centrum voor houtsnijden en beeldhouwen in Europa, waar lokale ambachtslui religieuze beelden en altaarstukken produceerde die de kerken van de Dolomieten decoreerden. Verginer ontwikkelde zo voeling en vertrouwheid met de textuur van hout en ging de eeuwenoude technieken beheersen. Zijn ambities reikten echter verder dan dat, hij wilde kunstenaar zijn en communiceren over de onbenoembare essentie van het menselijke bestaan. Hij brak hiervoor met zijn artistieke roots en legde zich van 1990 tot 1997 radicaal toe op abstracte creaties. Deze verloochening maakte het mogelijk dat hij later kon terugkeren naar figuratieve kunst met een frisser en dieper bewustzijn. Vanaf dan verkiest Verginer een meer geïnterioriseerde expressieve taal, waaruit hij het leven van de universele mens wil laten spreken.

Zijn opmerkelijk menselijke figuren, die zowel kracht als fragiliteit uitstralen, stelt hij samen uit afzonderlijke panelen van telkens 12 cm, die hij gedurende een periode van 6 jaar laat drogen om latere barsten in het werk te voorkomen. Vanuit deze zorgvuldig samengestelde blokken hout zal hij zijn karakters vormgeven.

Vanaf 2004 gaat Verginer voor het eerst kleur gebruiken op een conceptuele manier en met zijn serie Disequilibri (2008) verlaat hij volledig het pad van de conventionele narratie door dieren toe te voegen in een absurde relatie tot de menselijke figuur, waarvan de gefixeerde, afwezige blik alleen maar bijdraagt tot het mysterie.

Tussen 2010 en 2013, met de serie In hoc signo, neemt hij het nog een stap verder en verstoort zo elke code van representatie; zijn raadselachtig gebeeldhoude figuren, even meer sprakeloos, worden getoond in een mise en scène waarin de karakters worden samengezet met schijnbaar onverenigbare objecten zoals een gloeilamp bedekt met bladgoud.

Verginer representeert het menselijke lichaam in al zijn eenvoud en in de context van het prozaïsche alledaagse. Zijn meest recente werk gaat terug naar de kracht van de natuur, naar de landschappen uit zijn jeugd waarin de boom zijn centrale plaats opeist bij zowel de menseljke figuren als in hun huizen.

In 2015 staat Willy Verginer in de lijst van de 10 meest invloedrijke Italiaanse beeldhouwers.